De eindeloze optelling van individuele kleuruitingen kan even vervelend zijn in een stad als de saaiheid van een rigide kleurmodel.

In een stad zijn ruimten met geheel verschillende sferen: van hoogst prive naar zeer openbaar. Het door Hillenius genoemde jungle-principe legt de nadruk op de individuele belangen, de stad als openbare ruimte voor alle bewoners. Meer in de periferie zullen de privé-belangen overwegen, in het centrum domineren de openbare belangen Dit zou zich kunnen uitdrukken in de mate wearin van ‘boven af' of van ‘beneden af' kleur gegeven wordt aan de stad. Daar waar het wonen overweegt, zou een grote individuele vrijheid tot keuze kunnen zijn. Vooral de ondergeschikte bouwonderdelen (de korte golf) lenen zich daar toe Maar voor gehele straatwanden zou op basis van een kleurconcept individueel gevarieerd kunnen worden, Een goed voorbeeld hiervan is het Berlijnse wijkje 'Onkel Tom's Hutte' van Bruno Taut, Voor de oost-west-straten is daar de kleur geel vastgelegd, door de verschillende individuele eigenaren echter aangebracht in verschillende nuances, meerdere geeltinten. Deze combinatie, van een duidelijk concept en de willekeur van individuele kleurkeuze, levert een verrassend beeld op.

Maak een zodanig duidelijk kleurconcept dat individuele variatie dit concept niet ondermijnt, maar juist rijker maakt.